برو اي عشق ميازارم بيش

از تو بيزارم و از كرده ي خويش

من كجا اين همه رسوايي ها ....؟  

دل ديوانه و شيدايي ها؟

من كجا اين همه اندوه كجا؟

                               غم سنگين چنان كوه كجا؟

                               شب طولاني و بيداري ها

                               تب سوزنده و بيماري ها

                               ديده ي شادي من كور نبود

                               خنده از روي لبم دور نبود

من پرستوي بهاران بودم

عالمي روح و دل و جان بودم

تا تو اي عشق به دل جا كردي

سينه را خانه ي غم ها كردي

سوختي بال و پر و جانم را

                               آرزوهاي فراوانم را

                               مي گريزم ز تو اي افسون گر

                               دست بردار از اين دل ديگر

                               دل من خانه ي رسوايي نيست

                               غم من نيز تماشايي نيست

كودك مكتب تو جانم سوخت

آتشي بود كه ايمانم سوخت

عشق من گرم دل و جانش كرد

شعر من رخنه به ايمانش كرد

چشم آموخت به او مستي را

                                 پا نهادن به سر هستي را

                                 بافت با تار اميدم پودش

                                 برد از ياد نبود و بودش

                                  آنچه در جان و دلم بود صفا

                                  ريختم در دل و جانش ز وفا

رشته ي مهر به پايش بستم

تا بگيرد ز محبت دستم

تا بتي ساختم از روي نياز

شد مرا مايه ي اميد دراز

رنگ اندوه به چشمانش بود

                                 در محبت گروش جانش بود

                                 روز او بي رخ من روز نبود

                                 به شبش شمع شب افروز نبود

                                 قصه مي گفت ز بيماري دل

                                 ز غم و هجر و گرفتاري دل

زانكه شب تا به سحر بيدار است

از پريشاني دل بيمار است

باورم شد كه گرفتار دل است

بس كه مي گفت كه بيمار دل است

عشق رويايي او خامم كرد

                                    شور و ديوانگيش رامم كرد

                                    پاي تا سر همه اميد شدم

                                  شعله ور گشتم و خورشيد شدم

                                    نرگس فتنه گرش دامم شد

                                    عشق او منبع الهامم شد

پر از او بودم جادو بودم

يا نمي دانم خود او بودم

نقش او بود همه اشعارم

خنده هايم، نگهم، گفتارم

خوب چون ديد گرفتار دلم

                                    آفتي شد پي آزار دلم

                                    قصه ي عشق فراموشش شد

                                    كر ز گفتار دلم گوشش شد

                                    عهد و پيمان همه از ياد ببرد

                                    دفتر عشق مرا باد ببرد

رنگ اندوه ز چشمانش رفت

لطف و پاكي ز دل و جانش رفت

شد سراپا همه تزويرو ريا

مرد در سينه ي او مهر و وفا

ديگر او مايه ي اميدم نيست

                                    آروزي دل نوميدم نيست

                                    آه اي عشق ز تو بيزارم

                                    تا ابد از غم دل بيمارم

                                    برو اي عشق ميازارم بيش

                                    از توبيزارم و از كرده ي خويش