از غم جدا مشو که غنا مي دهد به دل

اما چه غم غمي که خدا مي دهد به دل

گريان فرشته ايست که در سينه هاي تنگ

از اشک چشم نشو و نما ميدهد به دل

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن

غم مي رسد به وقت و وفا مي دهد به دل

دل پيشواز ناله رود ارغنون نواز

نازم غمي که ساز و نوا مي دهد به دل

اين غم غبار يار و خود از ابر اين غبار

سر مي کشد چو ماه و صلا مي دهد به دل

اي اشک شوق آيينه ام پاک کن ولي

زنگ غمم مبر که صفا مي دهد به دل

غم صيقل خداست خدايا ز ما مگير

اين جوهر جلي که جلا مي دهد به دل

قانع به استخوانم و از سايه تاجبخش

با همتي که بال هما مي دهد به دل

تسليم با قضا و قدر باش شهريار

وز غم جزع مکن که جزا مي دهد به دل

 

                                              "شهريار"